Professionele begeleiding bij hoogsensitiviteit, stress, burn-out en angst

08 november 2020
Acceptatie

Acceptatie

Acceptatie vind ik een oneindig verschijnsel. Het is niet zo, dat als je eenmaal iets hebt geaccepteerd, dat het dan klaar is, of dat je het dan ‘kan’. Er dienen zich steeds opnieuw situaties aan waarin je wordt uitgedaagd hoe ermee om te gaan.

 

Ik merk regelmatig dat mensen moeite hebben met acceptatie, al is het alleen maar met de term op zich. Volgens mij heeft dit te maken met een aantal misverstanden die er zijn over acceptatie.

 

Eén van die misverstanden is, dat acceptatie betekent dat je zaken passief over je heen laat komen zonder tegengas te geven. Dit wordt vaak als slap gezien. Of het roept juist een machteloos of onveilig gevoel op, als het betekent dat je niets meer aan een situatie kunt veranderen als je deze hebt geaccepteerd.

 

Een ander misverstand is, dat als je iets accepteert, het betekent dat je er blij mee bent. En dat hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn.

 

Wat is acceptatie dan wel? Het is de realiteit van dat moment erkennen en je gevoelens daarover durven voelen. Je mag nog steeds boos, bang of verdrietig zijn. Sta jezelf toe te mogen voelen wat je voelt.

 

Als je weerstand voelt bij een situatie, is de kans groot dat je de onderliggende emotie aan het blokkeren bent. Als je in die weerstand blijft hangen, zal er weinig veranderen. Zodra je durft te voelen wat er écht geraakt is, zal de weerstand verdwijnen en zullen je emoties milder worden.

 

Een situatie accepteren betekent niet altijd dat je niets meer aan de situatie kunt of hoeft te doen. Ook als je een situatie accepteert, is het nog steeds mogelijk dingen te doen om veranderingen in de situatie aan te brengen of er anders mee om te gaan. Sterker nog, je creëert ruimte voor jezelf om meer mogelijkheden te onderzoeken. Je gaat in mogelijkheden denken in plaats van in problemen.

 

Verantwoordelijkheid

Wat volgt op acceptatie, is verantwoordelijkheid nemen. Verantwoordelijkheid voor de keuze die je maakt, hoe je met een situatie of een gegeven omgaat. Stel dat je erachter komt dat je hoogsensitief bent. Je hebt altijd een keuze hoe je met dat gegeven omgaat, ook al ervaar je dat misschien niet direct zo.

 

Het kan voelen als een last waar je mee opgezadeld bent, als een kwetsbaarheid, onbekend terrein, of iets anders. Voor sommige mensen is het niet iets wat je zomaar kunt accepteren. Voor hen voelt ook niet als dat ze een keuze hebben om er positief naar te kunnen kijken.

 

Het kan dan zijn dat je in de slachtofferrol zit. Het is je overkomen en nu zit je ermee. Als dat zo voor jou voelt, dan neem je op dat moment niet je verantwoordelijkheid als volwassene. Acceptatie is in dit geval, aanvaarden dat het is zoals het is en bekijken hoe je ermee om kunt gaan. Het is het verschil tussen de vragen “waarom ik?” en “wat nu?”

 

Het kan ook zijn dat je in de weerstand zit, en niet wilt dat het zo is. Je ontkent het of negeert het. De kans bestaat dat je dan meer last krijgt van je weerstand of ontkenning dan van het feit dat je hoogsensitief bent. Je hebt er meer aan, te durven voelen wat het met je doet, welke emotie dat wellicht oproept. Dan ontstaat er eerder ruimte voor acceptatie en voor het ontdekken van de mogelijkheden en kwaliteiten die je hooggevoeligheid met zich mee brengen. Dat is ook verantwoordelijkheid nemen.

 

Perfectionisme

Veel hoogsensitieve mensen die bij me komen hebben last van hun perfectionisme. Dat is ook typisch zoiets wat echt van karakter verandert zodra je het accepteert, en er vervolgens verantwoordelijkheid voor neemt. Perfectionisme is een manier om je behoefte aan goedkeuring te bevredigen. Het is het geloof dat je niet goed genoeg bent. Daarom ga je alles zo perfect mogelijk proberen te doen, in de hoop waardering te oogsten. 

 

De remedie is zelfacceptatie en zelfwaardering. Accepteren dat je niet perfect bent, dat je goed bent zoals je bent en mag voelen wat je voelt. Maar ook accepteren dat je perfectionistisch bent. Je mag dat zijn. Juist door toe te laten dat je zo mag zijn, zul je er minder last van hebben. Misschien kom je erachter dat je bepaalde dingen zo perfect mogelijk wilt doen omdat je dat nou eenmaal mooi vindt. Dan is het een kwaliteit geworden, in plaats van een last of een poging om waardering te krijgen.

 

Als je er zo mee om kunt gaan, stap je uit de machteloosheid, uit het slachtofferschap, en neem je je verantwoordelijkheid als volwassene, voor wie je bent. Alleen jij kunt doen wat je doet, op de manier waarop je het doet. 

 

Teveel verantwoordelijkheid

Je kunt ook teveel verantwoordelijkheid op je nemen. Dat is vaak het geval als je jezelf beschuldigt van iets wat niet jouw schuld is. Met zelfbeschuldiging hou je de fantasie in stand, dat jij de controle hebt over de hele wereld. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij mensen die als kind mishandeld of misbruikt zijn, of slachtoffer van iets ernstigs zijn, zoals een ziekte of een ongeval. Als dat gepaard gaat met zelfbeschuldiging, dan neemt die persoon teveel verantwoordelijkheid op zich. 

 

Hetgeen waarvoor zo iemand wel verantwoordelijk is, is de mate van acceptatie dat het is gegaan zoals het is gegaan, het voelen van de bijbehorende emoties (zoals boosheid en verdriet in dit geval) en de keuze hoe daarmee om te gaan. Belangrijk hierbij is te onderzoeken welke keuzes er zijn, als ook het voelen of hervinden van je eigen onschuld. Om te voorkomen dat je in de slachtofferrol terecht komt kun je jezelf in plaats van de vraag “waarom ik?”, de volgende vraag stellen: “waarom niet?”

 

Heb je het gevoel dat je bepaalde dingen niet kunt accepteren? Of herken je iets anders uit dit artikel en zou je daar graag begeleiding bij willen? Maak dan een afspraak voor een vrijblijvend en kosteloos intakegesprek.

 

 

Vraag een gratis intakegesprek aan




Terug

Aanmelden voor de nieuwsbrief